Samotność pośród ludzi
Otoczeni ludźmi, ale samotni. Mając rodziny, wielu znajomych – przynajmniej na Facebooku kilkuset – i dobre relacje w pracy, czujemy się osamotnieni, w izolacji, zmarginalizowani, odrzuceni. Dlaczego tak jest?
Data publikacji: 13.09.2019
W rozmowie biorą udział:
Z rozmowy dowiesz się:
- Co wpływa na nasze poczucie samotności?
- Czy kontakty twarzą w twarz mogą uczynić nas zdrowszymi, szczęśliwszymi i mądrzejszymi?
- Jakie emocje, przeżycia, urazy kryją się za tęsknotą za prawdziwie bliskimi relacjami?
- Jakie są konsekwencje długotrwałego poczucia osamotnienia i do jakich zaburzeń prowadzą?
- Jak na dobre pożegnać ten stan?
Pustka w wielkim mieście?
Susan Pinker w swojej książce „Efekt wioski” powołuje się na badania nad samotnością, które mówią, że kontakty twarzą w twarz nie tylko pomagają, lecz także ratują życie. Zanotowano bowiem niższy poziom demencji u osób, które mają rozbudowane sieci społeczne. Udowodniono też, że uścisk czy poklepanie po plecach łagodzi fizjologiczną reakcję na stres, co wspomaga układ odpornościowy, a ci, którzy mają rozbudowane i trwałe sieci społeczne, żyją znacznie dłużej niż samotnicy. Człowiek jest istotą społeczną, czyli towarzyską, żyjącą w grupie, tworzącą wspólnoty i potrzebującą drugiego człowieka. Interakcja z innymi jest dla naszego rozwoju – społecznego, psychicznego, a nawet fizycznego – po prostu niezbędna.
Pamiętajmy jednak, że bycie od czasu do czasu samemu jest jak najbardziej pożądanym stanem. Wtedy możemy skupić się na sobie i swoich potrzebach, posłuchać swoich myśli, poczuć własną autonomię. I nie musi wiązać się z tym nic przykrego.
Ekspertka
Certyfikowana psychoterapeutka i trenerka Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Prowadzi terapię indywidualną, rodzinną i grupową korzystając z różnych podejść teoretycznych, posiada duże doświadczenie w pracy z osobami po stracie (żałoba) oraz pomocy osobom w kryzysie i traumą.
Prowadząca
Psycholożka, psychoterapeutka poznawczo-behawioralna, psychoedukatorka. Naukowo zajmuje się związkiem pomiędzy oczekiwaniami społecznymi, podstawowymi potrzebami psychologicznymi i zmianami w zakresie cech osobowości na przestrzeni życia, bada percepcję zmian i ich wpływ na dobrostan.